Święty Maksymilian Kolbe - Rys biograficzny

Maksymiliana Kolbe – na chrzcie Rajmund - urodził się on 8 stycznia 1894 roku w Zduńskiej Woli, niedaleko Łodzi (Polska), syn Juliusza i Marianny Dąbrowskiej.

W swojej młodości odczuwa zafascynowanie ideałem św. Franciszka z Asyżu i wstępuje do Niższego Seminarium Franciszkanów we Lwowie.

Po nowicjacie zostaje wysłany do Międzynarodowego Kolegium Zakonu w Rzymie na studia kościelne. W roku 1915 zdobywa dyplom z filozofii, a w 1919 z teologii.

Podczas gdy Europa jest wzburzona przez Pierwszą Wojnę Światową, Maksymilian marzy o wielkim dziele na służbie Niepokalanej dla przyjścia Królestwa Chrystusowego.

Wieczorem 16 października 1917 roku wraz z kilkoma towarzyszami zakłada „Rycerstwo Niepokalanej”. Jego celem jest nawrócenie i uświęcenie wszystkich ludzi poprzez bezwarunkową ofiarę dla Dziewicy Maryi.

Święty Maksymilian i konsekracja dla Maryi

W roku 1918 zostaje wyświęcony na kapłana i w 1919, po ukończeniu studiów teologicznych, wraca do Polski, aby w Krakowie rozpocząć pracę przy organizowaniu i animowaniu ruchu Rycerstwa Niepokalanej.
Jako narzędzie łączności pomiędzy tymi, którzy należą do ruchu, zakłada czasopismo „Rycerz Niepokalanej”.

W roku 1927 pobudzony przez znaczny wzrost konsekrowanych współpracowników i wzrastającą liczbę członków M.I., przenosi ośrodek wydawniczy do Niepokalanowa, albo „Miasta Niepokalanej”, w pobliżu Warszawy, gdzie zostanie przyjętych ponad 700 zakonników, którzy poświęcają się wykorzystaniu środków społecznego przekazu do ewangelizacji świata.

W roku 1930 wraz z czterema braćmi wyrusza do Japonii, gdzie zakłada „Mugenzai no Sono”, czyli „Ogród Niepokalanej”, na peryferiach Nagasaki i drukuje czasopismo maryjne. To „miasto” pozostaje nienaruszone, gdy w roku 1945 w Nagasaki wybucha bomba atomowa.

W roku 1936 wraca do Polski przynaglony wzrostem wspólnoty zakonnej i ekspansja działalności wydawniczej: jedenaście publikacji, z których dziennik o wielkim oddziaływaniu pośród ludu w nakładzie 228.560 egzemplarzy i Rycerz z milionem egzemplarzy.

Przy końcu lipca ma miejsce ucieczka jednego z więźniów. W odwecie komendant Fritsch podejmuje decyzję o wybraniu dziesięciu towarzyszy z tego samego bloku, skazując ich niesłusznie, by zginęli z głodu i pragnienia w bunkrze śmierci.
Przy zdumieniu wszystkich więźniów i samych nazistów Ojciec Maksymilian wychodzi z szeregu i ofiaruje siebie w zamian za jednego ze skazanych, młodego polskiego sierżanta Franciszka Gajowniczka.

W ten nieoczekiwany i heroiczny sposób Ojciec Maksymilian schodzi z dziewięcioma skazańcami do bunkra śmierci, gdzie umierają więźniowie, jeden po drugim, pocieszani, otoczeni opieką i błogosławieni przez Świętego.

W dniu 14 sierpnia 1941 roku Ojciec Kolbe kończy swoje życie po zastrzyku kwasu fenolowego. W następnym dniu jego ciało zostaje spalone w piecu krematorium, a prochy rozniesione przez wiatr.

W dniu 10 października 1982 roku, na Placu św. Piotra, Jan Paweł II ogłasza Ojca Kolbego „Świętym”, proklamując, że „Święty Maksymilian nie umarł, ale oddał życie… ”