Niepokalane Poczęcie

  Często mówiąc o Niepokalanym Poczęciu, zatrzymujemy się na podkreśleniu jednego tylko aspektu: nieobecności grzechu pierworodnego. Podczas gdy tak samo ważny i znaczący jest inny aspekt: pełnia łaski, którą to pociąga.
  Na mocy Niepokalanego Poczęcia Maryja jest jedynym stworzeniem, które przeżywało w pełni własną egzystencję według planu Bożego, jedynym, które kochało Boga ponad wszystko; w Niej nic nigdy nie przeszkadzało dialogowi łaski z Ojcem.
  W tym świetle widać jaśniej to, co twierdzi S. De Fiores, gdy przedstawia Niepokalane Poczęcie jako
- świadectwo i znak miłości Ojca,
- doskonałe wyrażenie odkupienia dokonanego przez Chrystusa,
- cudowne stworzenie w łasce Ducha Świętego. 

 Niepokalane Poczęcie Maryi nie jest faktem zamkniętym w sobie, wyizolowanym z Bożego planu zbawienia, lecz przeciwnie wchodzi w zbawczy plan Boga, który przewiduje przede wszystkim odkupieńcze Wcielenie Chrystusa, dzięki któremu wszyscy są darmo zbawieni z miłości Bożej, według tego, co twierdzi św. Paweł: „Wszyscy… są usprawiedliwieni darmo dzięki Jego łasce, na mocy odkupienia dokonanego przez Jezusa Chrystusa”.
 Uwolnienie od grzechu pierworodnego i pełnia łaski, którą Maryja jest przyobleczona od pierwszej chwili życia, nie są owocem Jej wiary albo jakiejś innej Jej zasługi, lecz są darmowym darem Boga. 

  Jak już uprzednio powiedzieliśmy, Niepokalane Poczęcie nie reprezentuje wyjątku z powszechnego odkupienia Chrystusa, lecz przeciwnie „włączona w plemię Adama z wszystkimi ludźmi potrzebującymi odkupienia” jest Pierwszą z odkupionych. Została zachowana od grzechu pierworodnego i ubogacona wyjątkową pełnią łaski w przewidywaniu zasług Chrystusa. Maryja Niepokalana jest najpiękniejszym i najdoskonalszym owocem odkupienia Jezusa. 

  Właśnie ponieważ pierwsza i najdoskonalsza z odkupionych, Maryja jest nowym stworzeniem, dziełem Ojca w Chrystusie i w Duchu Świętym.
  W Nowym Testamencie Duch Święty jest sumą wszystkich pozytywnych skutków odkupienia, ponieważ właśnie w Nim realizujemy komunię z Ojcem i nowe życie w Chrystusie.
  Św. Maksymilian Kolbe pogłębi ten temat twierdząc, że „Duch Święty zamieszkuje w Niej, żyje z Niej i to od pierwszej chwili Jej istnienia, zawsze i na wieczność”.
  Racją teologiczną, która niezmiennie pobudza do potwierdzenia Niepokalanego Poczęcia Maryi, jest przede wszystkim Jej Boże macierzyństwo. Było w najwyższym stopniu odpowiednie, aby Niewiasta wybrana od wieczności, aby stać się Matką Syna Bożego, Jego Towarzyszką w dziele zwycięstwa przeciwko grzechowi, nie stała się nigdy niewolnicą grzechu, nawet przez chwilę.
  Św. Maksymilian Kolbe w swojej refleksji i tajemnicy Niepokalanego Poczęcia zakłada tę doktrynę wspólną w Kościele i, prowadzony szczególną miłością, angażuje się w osobiste pogłębienie, gdzie łączy się teologia, mistyka i duszpasterstwo.